Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Άλλος καιρός!
Σήμερα θέλω να σπάσω τα καθιερωμένα…
Να αντιδράσω, να αλλάξω λίγο καθεστώς και να δώσω κάτι που δεν είναι δικό μου, αλλά εκφράζει πολύ όλα αυτά που σκέφτομαι…
Θέλω να παραθέσω λοιπόν ένα ποίημα και να το αφιερώσω στα χρόνια που πέρασαν…
Στα όνειρα που έκανα σαν παιδί, σαν έφηβη…
Στο ρομαντισμό που κουβαλούσα…
Στην αγνή πίστη που είχα μέσα στην καρδιά μου και χάθηκε…
Όπως χάθηκαν πια τόσοι άνθρωποι, τόσες ευκαιρίες, τόσα συναισθήματα που βούλιαξαν από την κυνικότητα που επικρατεί…
Πρόκειται για ένα υπέροχο ποίημα του Δημήτρη Ποταμίτη και είναι το παρακάτω…
Σου είχα πει θαρθεί ένας άλλος καιρός που τίποτα δεν θα είναι όπως πρώτα ένα ρίγος στους ώμους, ένας αέρας υγρός πιο θαμπά τα φιλιά, μια ομίχλη στα φώτα..
Σου είχα πει έτσι φτάνει αυτή η εποχή – τόσες άλλες που πέρασαν ρώτα με κάθε φύλλο να τρέμει στα κλαδιά σαν ψυχή με άδεια τα πλοία στου χρόνου τη ρότα.
Σου είχα πει θαρθεί ένας άλλος καιρός που τίποτα δεν θα είναι όπως πρώτα άνθρωποι άλλοι, άλλη η ζωή καθενός μάτια υγρά καρφωμένα στην πόρτα.
Σου είχα πει έτσι φτάνει αυτή η εποχή σα ναυάγιο μες στου χρόνου τη ρότα φύλλο που τρέμει σε κλαδί η ψυχή τόσες και τόσους που χάθηκαν ρώτα.
