Η ΔΟΜΗ που λειτουργεί εντός του παλιού στρατοπέδου «Ασημακοπούλου», εδώ και οκτώ έτη, θεωρείται δομή βραχύβιας φιλοξενίας μεταναστών. Δηλαδή, οι μετανάστες που μεταφέρονται σ’ αυτή διαμένουν μερικούς μήνες και αναχωρούν. Επειδή, η ροή μεταναστών προς την Ελλάδα δεν θα σταματήσει, παρά μόνο θα εμφανίζει αυξομείωση, επειδή η χώρα έχει δεσμευτεί στην αδιέξοδη πολιτική διαχείρισης της μεταναστευτικής κρίσης, που ορίζουν τα κεντρικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επειδή δεν υπάρχει πολιτική βούληση από την κεντρική διοίκηση, η δομή «ήρθε για να μείνει» στο Περιγιάλι Καβάλας!
ΘΥΜΑΣΤΕ ότι, στα πρώτα έτη που οι εκτοπισμένοι, κυρίως από την Συρία, έφταναν κατά κύματα στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο φορτίο της υποδοχής τους σήκωσαν τα νησιά στο ανατολικό Αιγαίο (Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος), όπου δημιουργήθηκαν, άρον-άρον, υποτυπώδη κέντρα φιλοξενίας. Η ελληνική κυβέρνηση, για να αποσυμπιέσει τα νησιά και ορθώς, αποφάσισε να μεταφέρει τους Σύριους και άλλους μετανάστες στην ηπειρωτική χώρα. Η μεταφορά, όμως, έγινε με βεβιασμένο και με επιλεκτικό τρόπο. Στην Καβάλα, μία νύχτα τον Μάρτιο του 2026, έφτασε στο λιμάνι «απόστολος Παύλος», από το ανατολικό Αιγαίο, η πρώτη «καραβιά»! Ο Δήμος Καβάλας ειδοποιήθηκε την τελευταία, κυριολεκτικά, στιγμή και βρέθηκε εντελώς απροετοίμαστος για να υποδεχτεί τους πρώτους χίλιους, περίπου, μετανάστες.
ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟ των ετών, η κατάσταση εξομαλύνθηκε και παγιώθηκε! Η πόλη της Καβάλας έγινε, με το «έτσι θέλω» των κυβερνώντων, κέντρο υποδοχής και φιλοξενίας, ενώ άλλοι Δήμοι αρνήθηκαν να «μοιραστούν» την διαχείριση του προβλήματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην Πελοπόννησο και την Κρήτη, δεν υπάρχουν σήμερα δομές φιλοξενίας.
ΠΡΟΣΒΛΕΠΟΥΜΕ στον Καβαλιώτη νέο υπουργό μετανάστευσης και ασύλου, να εισακούσει το αίτημα του Καβαλιώτικου λαού και να μεταφέρει την δομή από το στρατόπεδο «Ασημακοπούλου» εκτός του αστικού ιστού. Το καλύτερο θα ήταν, εννοείται, να σταματήσει η λειτουργία της δομής και οι μετανάστες να μεταφέρονται απευθείας στον τελικό προορισμό τους.
